Het paardenboek
Met tekeningen van Philip Hopman
|
Hans en Monique Hagen volgden een cursus bij een paardenfluisteraar. Ze liepen rond in een kudde van negenhonderd wilde paarden en reden mee met de ambulance van het paardenhospitaal in Cairo. Ze zagen hoe politiepaarden met vuurwerk worden bekogeld. Ze dronken paardenmelk en ontdekten dat het lievelingsdier van miljoenen mensen zelfs als hij dood gaat nog voor een lichtpuntje zorgt. Attentie: '...een sprankelend boek, met veel avontuur en leuke weetjes. En echt: heel anders dan andere paardenboeken.' Kidsweek september 2006
Het paardenboek werd gepresenteerd in de manege van de bereden politie Amsterdam-Amstelland. Voor een paar foto's van die avond: klik hier. |
|
|
Koniks in Oostvaarderplassen |
Het Paardenboek gaat over het plezierdier op de manege dat iedereen kent, maar vooral over de andere kanten van de paardenwereld. |
|
HANS Het sprookjeshuis van mijn opa en oma lag aan de rand van een weiland. Op zondagochtend, als we op de koffie gingen, haalden ruiters hun paarden uit de wei. Het leken wel reuzen. Mijn broer Wim en ik stonden veilig achter het hek. Een keer werd Wim bovenop de rug van een paard getild. Zo hoog. Dat wilde ik ook! Maar hij was acht en ik pas vier. ‘Te klein!’ zeiden ze. Het zou nog dertig jaar duren voordat ik zelf in een zadel klom. Maar op die zondagochtenden begon mijn liefde voor paarden.
|
Hans op Meknes |
|
Monique en Fibule |
MONIQUE Mijn paardje heette Jako. Hij was sierlijk en slank. Zijn vacht glansde in de zon. Hij kon alles. Springen. Dansen. We galoppeerden samen over het strand. Eén nadeel: Jako bestond alleen in mijn fantasie. Zittend op een boomstam, met een dekentje als zadel, won ik als meisje van acht alle wedstrijden die er maar te winnen waren. Soms redde Jako mij zelfs uit een brandende stal. Heerlijk vond ik het als ik mijn verhalen kon vertellen aan vreemde kinderen die alles geloofden. |
|
De verhalen in dit boek zijn wel waar gebeurd. Anderhalf jaar reisden we rond in de paardenwereld, in de echte en op het internet. We lazen boeken, tijdschriften en gedachten van paardenkenners. Of ze nou paardenslager waren of dierenarts, het was bijzonder om te merken hoe ze met hart en ziel van paarden houden. |
Philip Hopman en Jannie |
|
|
In dit boek was geen plaats om alles te schrijven wat we over paarden ontdekten. We weidden bijvoorbeeld niet uit over de verschillende rassen. Er waren ook te weinig bladzijden om de paardensport in uit te stallen. Wie weet doen we dat een volgende keer. Uitgeverij Querido 10+
Dierenarts van Brooke Hospital in Cairo |
|
Uit de pers: '...Generaties paardenmeisjes zijn opgegroeid met paardenboeken die door de jaren heen nauwelijks zijn veranderd... Maar nu is er Het paardenboek van Hans en Monique Hagen... Ze geven antwoorden op vragen die - ten onrechte - vaak niet worden gesteld... Het boek staat vol weetjes waarmee het op de manege goed scoren is... Het is een onmisbaar boek voor ieder paardenmeisje. Niet alleen voor het voeren van hun fascinatie, maar ook om hen met beide poten - pardon, benen - op de grond te houden.' Monique Snoeijen / NRC |
Paardenmarkt in Utrecht
|
