MONIQUE MET QUE

Op mijn zesde leerde ik lezen. Toen ik daarmee begon, wist ik niet dat het na een tijdje net zo makkelijk zou worden als praten of lopen. Hoe ik heb leren lopen en praten, weet ik niet meer, maar lezen...
Ik kwam in de klas bij juffrouw Steenbergen. Op de eerste dag lagen er naambordjes op de tafels. Als je je naam gevonden had, was je erg knap. Ik ging aan het tafeltje zitten met Monique er op, maar dat was niet de bedoeling. Er was nog een meisje dat zo heette. Zij mocht haar eigen naam houden en volgens de juf was ik Moniek met een ‘k’. Ze vond het makkelijker om twee verschillend geschreven Monique-jes in de klas te hebben. Flauw! Kan je een woord lezen, gaat de juf zeggen dat het fout is...
De volgende woorden die ik leerde waren: maan, zaag, fien, vier, koek en schoen. En het werden er steeds meer. Als ik de letters zag, wist ik: daar staat maan. Of was het nou zaag? Ik dacht vaak: het lukt me nooit om alles te onthouden. Ik herkende het hele woord en niet de losse letters. Maar lezen is natuurlijk meer dan woordjes herkennen. Dat ontdekte mijn dochter zelf. Toen ze zes was kon ze kus, opa en imme (haar eigen naam) schrijven. Die drie woordjes zette ze boven al haar tekeningen, die hoorden er gewoon bij. Op een dag vroeg ze: ‘Als ik nou de eerste letter van kus neem en daarna de eerste letter van imme en de tweede letter van opa, heb ik dan kip? Ja? Dan kan ik lezen!’
Ze maakte met die paar letters hele zinnen: ik pik kip, ik kus mus, kip is pis... Ze kon er niet meer mee stoppen. Slim hè? Ze heeft zelf uitgevonden wat lezen eigenlijk is. Daar had ze juffrouw Steenbergen niet voor nodig.

Monique Hagen

P.S. De vader van Imme, Hans Hagen, heeft een boek geschreven over hoe zij leerde lezen. Het heet niet Imme, maar Jubelientje leert lezen.